14/6/2008 - İstanbul....

 Uzaklara gitmek var şimdi,

Bu kasvetli ve hain istanbul gecelerini bırakmak...

Denizin kucağına sığınmak,

Ve o sığıntılığın mecburi yalnızlığının yanında

ondan korkmak var...

Ama yine de onunla başbaşa olmak var...

Uzaklara gitmek var şimdi.

Bu kaprisli dost İstanbul'u bırakmak...

Hasretinin saçlarını okşamak,

Ve o mecburi gözyaşına boğulmak...

Ama yine de hasreti tatmak var...

İstanbul'un acısının hasretini tatmak...

Şimdi gitmek var bu yalancı güzel şehirden gitmek....
 

_LeSaR GüNdOğDu_

25/3/2008 - __Hayat__

Zemheriydi bu hayat,

Hiçbir zaman da yitirmeyecekti kendini,

Ağlıyordu gözlerim,

Kırgındım anneme, kardeşime, dostlarıma

Ve hayata...

Tuamazdım,

Kendimi ne bu şehirde,

Ne de beni kendine ait hissetmeyen bu evde,

Gidecekti yüreğim artık biliyordum.

Toparlıyordu tüm dağıttıklarını,

Yiye yiye hayatın tüm tokatını...

Bir bir yükseliyorken bir yerlerde,

Diğer yanım hep ayaklar altında,

ve yerlerde...

Onlar hiç inanmak istemediler,

İsteseydiler doğruydum..

Göremediler....

Görmezlerdi,

Çünkü görselerdi

Yıkılırlardı...

İşte kimse yıkılmasın diye.

Başlattım bütün bu ayrılık çanlarını...

_zeynep lesar gündoğdu_

20/1/2008 - Ne yazık ki Senin ruhun yok..

Hayat sana çoktan vermiş

gerekli gereksiz ne duygu varsa,

Ömrün sana çoktan biçmiş ihaneti,

Ve yalanları,

Sana artık etki edecek tek bir sevgi sözü bile yok...

Benim sana inancım olmaz,

Aşkımınsa  yalan sevgine saygısı.

Duygularını bağışlamış bir insanın,

aşkla işi olmaz....

Sana yazdığım şiir bile fazla,

Seni etkileyecek tek bir şiir bile yok,

Şiirlerimi çıplaklar diye suçlama!

Senin onları örtecek duygun bile yok,

Sevdiğim en büyük eksiğin ne yazık ki senin ruhun yok!

_LeSaR_

20/1/2008 - Yine Sana Varmışım....

İstanbul bana yetmez olmuş,

Gözlerimi kapamışım gündüzlere

gecelerine yansımış gözlerim...

Ve umutlarım hep gebe kalmış acıya.

Bir bebek bile getirememişim dünyaya,

aslında belki hiç getiremeyecekmişim yeni bellemiş beynim

ve sersem olmuş ruhum...

Çıkmışım İstanbul sokaklarına,

Ağlamışım...

Sokak lambası aydınlatamamışkaranlık düşüncelerimi...

Karanlığa mahkum olmuşum.

Üstelik birde sensiz İstanbul'u karanlığa esir etmişim...

Senden kaçmaya çalışmışım,

Ve yine sana varmışım...

_LeSaR_

11/10/2007 - Sonbaharımdın sen benim....

Camımdan izlediğim sonbaharımdı gözlerin,

Baharımın sonu olmanı istiyordum,

Ve hayat bu sefer aldatmasın beni

Hep bunu diliyordum...

Sadece gözlerinin sonbahar kahvesinde boğulup

orada can vermek istiyordu bedenim,

Belki anlayamıyordun,

Belki anlamlandıramıyordun sevgimi

Ben seninle anlamlandırırken hayatımı

Anlamsızlaşıyordu geçmişim...

Anlamsızken de başım eğilmedi kimsenin önünde

Hep asi oldu gönlüm

Birtek sevginin dışında...

''Seviyordum Seni Sevebildiğim...''

Sonbaharıma kadar yaşadığım sevgisizliği acısını çıkartıyordum...

Hemde ömrümün canını acıta acıta,

      Çünkü;

      sonbaharımdın sen benim,

      Gözlerin sonuydu sevgisizliğin

      Sen ise baharım...

      _LeSaR_

30/9/2007 - <<<<>>>>

Yakıyordu yine,

Acıyordu içim bir zamanlar sevdiklerimin şimdi dilediklerimi gibi...

Yandı içim...

Yaktı belki de Allah,

Tuttu bedduaları

bir zamanlar uğruna ölümü dile getirdiklerimin,

Aktı yaşlarım yine

Beceremediğim ama büyütmeye çalıştığım cansız balığım için,

Belki de ahları vurduğu için öldüm,

Döküldü yaşlarım...

Ve öldü bir bir canımı verdiklerim,

Yaralandı bedenim,

Sevginin dayağını yedim,

Ruhum elinde kaldı sevginin,

Nefreti ise içimde...

Sızladı yüreğim,

Kan sızdı içine,

ve iç kanama yaşıyor sandım gönlüm,

Kendi kendime kanattım sanmıştım,

                 Farkettim ki;

                 Ben hep yalan yere suçlanmışım.....

_LeSaR_

23/9/2007 - Bir sevenler vardı, birde sevdiklerim...

Aşk diye diye

ikiye bölündü ömrüm yıllarca

bir sevenler vardı,

birde sevebildiklerim...

her günüm hüzünle geçti bu iki bölünmede de

sevilirken içim acıdı,

severken kalbim acıdı.. 

nedendir bilmem

ama her ikisinde de acı vardı...

mutsuzdu ömrüm,

her günüm isli bazen se belirsiz yani sisli geçiyordu...

ve artık bir dur diyordum hayata

durmuyordu...

ben duruyordum,

sadece izliyordum...

belkide gün gün ölüşümü seyrediyordum

ama...

hayat hiç durmuyordu,

yine ikiye bölünüyordum,

bir sevenler vardı...

birde sevdiklerim...

_LeSaR_

15/8/2007 - Kangren olmuş duygularım...

İhanetler eş ruhu seçmiş aşklarda beni kendine

Ruhumsa yıkılmış hep

ve hiç sevememiş aşka inanıp kimseyi...

Evet sevemedim ki hiç pazarlıklı aşkları,

Bedenim melankoliğe büründü,

Ruhumsa depresif takılıyor kendince...

Kangren olmuş duygularım,

Kesmişler bir bir, parça parça

Kalmamış....

Ve duygusuz olmuş adı ruhumun.

Hep bir ruhum olsun istemişim,

Ama hep bir gecelik satılık ruh olarak istenmişim,

Yıkılmışım...

Erozyona uğramış hislerim,

Asla kurtaramayacağımı bile bile,

Yinede yeşillensin diye hislerim inatla AşK demişim...

_LeSaR_