17/8/2008 - YOK

Senin AdIn “Yok” Olsun

Senin adın “yok” olsun
Yok dedikçe burada ol
Sakın uzağa gitme
Kaybolup gitme sakın
Tam sana kavuşmuşken
İçim seni çekerken
Dayanamam yokluğa
Bilirim nafiledir
Çağırmak bana yasak
İsteyince gidersin
Yok olunca gelirsin...
Sen yok musun sen
Beni bu hale koyan
Çocuk gibi kandıran...

7/8/2008 - HAYAT

Ağır bir ÖSS sorusu gibiydi Esquire dergisininki... 'Hayattan ne öğrendiniz?'
Verilen süre içinde aklıma gelenleri aşağıda yazdım.
Yanlışların doğruları götürmeyeceğini umuyorum:
* * *
Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...
Ağladım.
* * *
Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.
* * *
Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...
* * *
İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.
* * *
Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.
* * *
İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.
* * *
Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.
* * *
Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini...
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.
* * *
Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...
* * *
Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...
* * *
Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.
* * *
Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.
* * *
Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.
* * *
Gerçeği öğrendim bir gün...
Ve gerçeğin acı olduğunu...
Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.
* * *
Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

29/7/2008 - :(

28/7/2008 - Yarın var mı?

Size de olur mu bilmem, hani bazen duygularınızın yok olduğunu düşünürsünüz, ağlayamazsınız, gülemezsiniz, üzülemezsiniz, kahkahalarla gülemezsiniz, sevinç yoktur hiç…

Robot gibi sizden bekleneni yapıp öyle yaşarsınız. Aslında bu rölantiye almak gibidir yaşamınızı. Ben sevmiyorum bunu hissetmeyi işte, ama son günlerde aynen bu dediğim gibiyim.

Halbuki hep yarın ölecekmişim gibi yaşamayı severim, yakınımdakileri zor duruma düşürmeden aklıma estiğini yapabilmektir hep yapmak istediğim. Bir günlük ömür kalmış da ne yapacaksam son 24 saat içinde yapıp yaşamalısın der hep içimden bir ses. Dışarı çıkacaksam örneğin, sanki son çıkışımmış gibi özenle giyinip makyaj yaparım, birisiyle karşılaştığımda onu son kez görecekmişim gibi sarılıp hal hatır sorarım, telefon geldiyse bir arkadaşımdan bir daha konuşamayacakmışız gibi sevgiyle seslenirim ona (-ki ondandır çoğunlukla çok sevdiğim insanlarla konuşup telefonu kapattıktan 1 dk. sonra tekrar arayıp durmamJ )

İşin kötü yanı ne biliyor musunuz? Benim gibi düşünen kimseye rastlamamış olmam. Tanıdığım herkes rölantide yaşıyor. Olursa olur diyor, yaşadığı gün veya dakikalar için hiç sevinç duymuyor, sevdiğini ifade etmiyor, sıkı sıkı sarılmıyor, empati kurmuyor, karşısındaki insanı ya daraltıyor ya sevgiye hasret bırakıyor…kısacası ilişkilerimizde bir türlü bakmayı beceremediğimiz saksı çiçeklerine dönüyor.

Ben genelde dergiye uzun uzun yazarım, burada böyle yazılarıma alışık değilsiniz, o yüzden kısa keseyim;) ve bir şiirle bitireyim.

Seziyorum ki kaçacaksın..
Yalvaramam koşamam
Ama sesini bırak bende
Biliyorum ki kopacaksın
Tutamam saçlarından
Ama kokunu bırak bende
Anlıyorum ki ayrılacaksın
Çok yıkkınım yıkılamam
Ama rengini bırak bende
Duyumsuyorum ki yiteceksin
En büyük acım olacak
Ama ısını bırak bende
Ayrımsıyorum ki unutacaksın
Acı kurşun bir okyanus
Ama tadını bırak bende
Nasıl olsa gideceksin
Hakkım yok durdurmaya
Ama kendini bırak bende

A.Nesin

26/7/2008 - Canımın içi

Ne zamanı bir dakika önce geriye alabirim
Ne de geleceğimi bir dakika sonra yasayabilirim
En bildiğim şeyi yapmalıyım;
Seni sende bir ömür boyu sevmeliyim..
Ve seni bir ömür boyu yüreğimde nefesim gibi bilmeliyim..
İnce bir çizgi kalbimde sana olan Duygularım;
Ne adını koyabiliyorum bu sevdanın
Ne de uykusuz gecelerimi sorguluyorum
Sadece tek bildiğim şeyi seni canımdan öte seviyorum...


Karanlığa inat gözlerindeki ışıklarla bakıyorum geceye..
Aldığım her nefesi senin kalbine adayıp her atışım senin güzel yüreğine..
Rahat uyuyamıyorum senden sonra..uyku tutmuyor umut dolu gözlerimi
Alacakaranlıklardan sabah ezanına uzanıyor tüm bedenimin hücreleri
Tenimde senin tenimde bıraktığın kokun ve kalbimde büyüttüğüm hasretim..
Artık zamanı durdurmak istiyorum seni avuçlarımdan kaybetmemek için..
Yokluğunda bile senin için bu beden nefes almaya devam edecek
Ben seni senin beni sevdiğinden daha çok seviyorum! (ne dersen de)
Canımın İçi.

25/7/2008 - Senin...

Çabuk olalım aşkım
Her şeyi paylaşalım
Ben kendimi sana adadım
Sevgilim sensiz anlamsızım
Mahşere kadar benim aşkım
Her alemde senindir canım
Nereye istersen sür köle diye
Sensiz ölürüm cennette

Bin ömrüm daha olsa
Kollarında son bulsa
Eğer sana kavuşmak varsa
Ölmek düğün gibidir bana
Sensizlikten çok korkuyorum
İnan kendimi bilmiyorum
Önce allah sonra sen benim için
O bilir nasıl sevdim
Seni seven kalbim, senin KADININ ...

24/7/2008 - Siyah Kadın

yordunuz beni
acı dolu taştı fincan

işte ben bu kadarım
incecik bir kadınım
bir su kabıyım ellerinize
suyun azaldığı yerde
bir buğu kadarım

saçılsam bilmezsiniz
nişan alsam ipteyim
bana bir fırsat verilse
ben derine gül ile inerim
gülde bahar vardır
eşiğinde yorulan evlerin aşk
bana kapıyı aç
daha çok kadınım şimdi
siyah bir kadın ancak

salihayım ben, dükkan önleri
ölü böcek kabukları kadarım
gözlerimde huzur evi kederi

başdöndüren
bir koku kadarım

dergi kapaklarından gemiler yaptım
asansörlerden korktum hep
olmadı bakışlarımın sevgili rengi
ölmeye yatmak istedim dün öğlen
ölüm ki siyah bir kadındır
siyah bir kadın
siyah bir kadını ancak

sözle toplar kendinden

24/7/2008 - Hüzün

Bugün bir hüzün var içimde

22/7/2008 - Annem

ANNEME MEKTUP

Canım annem, hatırlar mısın sana ağabeyimle ilk aldığımız anneler günü hediyesi neydi? Ben söyleyeyim, bir plastik şişe Cam-sil ve Flormar’in hep kullandığın ojesi. Sonra her anneler gününde ufak hediyeler değişse de oje uzun süre değişmeden sana geldi. Yanında bazen adi camdan bir salata kasesi, bazen illaki füme rengi giydiğin ince çorap, bazen de çizgili bir dosya kağıdına yazılı anneler günü şiiri. (Biliyorum o şiirleri hala saklıyorsun.) Çekmecende görüyorum, gözüme bir damla yaş geliyor, burnumun direği şöyle bir sızlıyor sonra toparlanıyorum.

Aklıma ateşlendiğim geceler geldi şimdi. Nasılda dudaklarını alnıma değdirirdin, sanki alıverirdin bütün ateşimi bir çırpıda (hala aynısını yapıyorsun). İlk kırık getirdiğim karneme baktığında belli etmemiştin üzüldüğünü ama o gün yüzüne bakamamıştım, sadece ellerini görmüştüm karneyi tutan ve ellerin sanki yabacı eli gibi gelmişti bana, oysa sen bana hiç kızmamıştın ki. Bursa’ya üniversiteye gittiğimde dolmuşta ağlamıştım birgün, arabanın radyosunda Zeki Müren’in “üşüdüm üstümü örtsene anne” şarkısı çalıyordu.

İnsan annesinin kıymetini yaş ilerledikçe daha iyi anlıyormuş anne, ama yaştan da öte, evlat sahibi olununca iyice kıymetin çıkıyor ortaya. Şimdi annem, seni üzdüğüm her an için beni affet, dilerim senin kadar iyi bir anne olmayı başarırım. Doğum günün kutlu, ömrün uzun ve sağlıklı olsun benim canım annem. 

21/7/2008 - Evet

damla damla aksam sana

doldurur musun kalbini benimle

yoksa sende taşıyamazdın

döker misin beni yerlere

yağmur olsam yağsam sana

ıslatır mısın kendini benimle

yoksa sende dayanamazdın

kaçar mısın en kuytu yerlere

ya da bir düşsem kalsam

yaşamaktan bir an yorulsam

en karmaşık hallerimde

kalır mısın benimle birlikte

yoksa sende dayanamazdın

kaçar mısın bambaşka ellere

iyi günümde kötü günümde

hayatımın her yerinde

aşk denilen bu resimde

durur musun benimle birlikte

yoksa sende dayanamazdın

kaçar mısın bambaşka düşlere

seviyorum seni desem

sever misin sende bilmem

tutar mısın ellerimden

sana doğru düşersem

gözümün nurusun desem

sever misin sende bilmem

tutar mısın ellerimden

sana sonsuz güvensem

(bu şiirin her satırında evet demek geliyor insanın içinden, hem de milyon kere evet...)