26/7/2008 - koma...(ya da "düş_üntü")

               


             Senin beni sevmen için yaratılmadığımı biliyorum fakat inanmak istemiyorum.Kendi terimin tuzunu içiyorum son zamanlarda.Bakışlarını hatırlıyorum.Ne tür bir hatırlama ise bu, beni gündelik yaşamın olağan karelerinden koparıp bir düş dünyasına götürüyor. Herkesin gözleri önünde seviyorum seni, fakat hiç kimse görmüyor. Kendi sıradan deliliğim içinde devinip duruyorum, ne kapının önünden geçiyorum ne de odaya giriyorum.Belki de bulunduğum yeri zavallı bir rastlantıya borçluyum.

              Seninle ilişkim uzun süredir rastlantısal karşılaşmalardan (_itiraf ediyorum ki bunlardan çoğu tarafımdan itelenerek rastgetirilmiştir) ve o karşılaşmaların kendi kafamdaki ütopik yansımalarından ibaret.Çünkü sen her daim hiçbir şey olmamış gibisin.Sen yaşantıma girdiğinde yerin çoktan hazırdı sen bunu hiç anlamadın.Halbuki sen benim için hazır değildin ve hiç de olmayacaktın.Kimi zaman seninle olmanın, seninle bulunmanın anı küçük atomlara bölüp adrenalin yörüngesinde nötron ve protonların yörüngeden çıkmamak için direndiğini gördüm.

            Kendimi senden esirgemiyorum.Kusursuz bir iyileştiricisin sen.Yitirdiğim zamanları, senin bana bir türlü gönül rızasıyla verdiğini göstermediğin, hep bir iane, hep bir iyilik istermişçesine senden dilendiğim çalıntı anlarda gerçeklemeye çalışıyorum.

            Adın mutluluk olsun istemiştim.Şimdi yalnızlık çağındayım, yalnızlığın buzdan yüzyılında.Korkuyorum.Bir kez daha düşlerimden düşmeye gücüm yok.İyileştir beni.Bilmiyorum yeniden kalkabilmem için daha kaç kez düşmem gerek.

            Gözlerine baktığımda, yaşamla ilintili her şeyi, sana dair her şeyi görebiliyorum.Fakat bana ait tek bir anlam görmedim.Halbuki sen sadece kendini değil imkansız aşkımın tüm açılımlarını, tüm yansımalarını taşıyorsun.Derin tatlı ve sonsuz gözlerinle sen, hep gönüllü girilesi bir komasın.

            Ya Leyl,

            Yüzümü gözlerine sürmeden

            Geçip gitme içimden.

(inci)

16/5/2008 - aşk'ın yedi şehrini gezen insan...

''Kimdir benim gibi tek ve tenha kalan; denizin dibine daldığı halde dudakları kupkuru bulunan!''

Ferîdüddîn-i Attâr

6/5/2008 - karantina...

bilinmezken vazgeçmezliğimin kıymeti hiç

yanıyorum

gözlerin yazıyor tüm dizelerimi

ben kapatıp tüm kapılarımı üzerime

aşkının içinde ela bir karantinayı gönüllü yaşıyorum

kimbilir belki sadece aşk acısı bu

belki de vuruldum kan kaybından ölüyorum

birikmiş hüznümden yıldızlar dökülürken sarhoşluğuma

sana dair aklıma gelen herşeye bayılıyorum

dudakların yazıyor tüm dizelerimi

yanıyorum

kimbilir belki sadece aşk acısı bu

belki de benim kapattığım kapılarımdan ısrarla gitmeyen

aşkının içinde ela bir karantinayı gönüllü yaşıyorum

yanıyorum

(inci)

6/5/2008 - 'köy' hikayeleri...

köy...
çocukluğumun binbir gece masalları tadındaki yeri...
bir büyü orası...hala da öyle...
her çukurda dağılacakmış gibi zangırdayan mavi bir minübüsle önce uzun yokuş tırmanılır, sonra mezarlık geçilir en son da köy meydanına gelinirdi...
düşlerim her daim üşüşmüş olurdu bana...
ben düş içinde, düş benim içimde yaşayıp giderdim..
böcekler,patikalar,ayrıkotları,ısırganotları...narçiçekleri...
saymakla bitmez...
tavanaraları...dut,üzüm,kiraz....
reçel gülleri...kimisi yalınkat...insafsız kokusu durmadan başdöndürür...
köy deyince çenem durmaz benim,bilenler bilir...
köyde gece başka karadır...
yıldızlar başka Ay başkadır...
üzümler şarapanada yatar...biz patiskada...
Ay ışığında kan siyahtır...
susalım...

(inci)

18/2/2008 - sümüklü böcek...ya da 'çekeloz'... :)

Zamanın birinde Gülügülistan hanım adında bir sümüklü böcek yaşarmış, yalnızlıktan sıkıldığı için evlenmeye karar vermiş.Bir sarımsak kabuğunu başına koyup ‘ben gelin oldum beni kim alır?’ diye seslenmiş…birkaç zaman kimsecikler cevap vermemiş Gülügülistan hanıma…

O, yine umudunu kesmeden seslenmiş bir kez daha:’ ben gelin oldum beni kim alır?’

Nihayet oradan geçmekte olan bir leblebici sümüklü böceğin sesini duymuş ve ona seslenmiş:’ben leblebiciyim, bana varır mısın..’

Sümüklü böcek düşünmüş taşınmış ve leblebiciye demiş ki: ‘ kızınca beni neyle döversin?’

Leblebici ‘ leblebi sopamla’ diye yanıtlamış.

O zaman sümüklü böcek ‘ ben sana varamam, leblebi sopana dayanamam’ demiş.

Leblebici boynunu büküp uzaklaşmış.Sümüklü böcek de arkasından bakmış.

Sümüklü böcek yine seslenmiş ‘ben gelin oldum beni kim alır?’

Oradan geçmekte olan bir helvacı sümüklü böceğin sesini duymuş ve ona seslenmiş: ‘ ben helvacıyım, bana varır mısın?’

Sümüklü böcek düşünmüş taşınmış ve helvacıya demiş ki:’ kızınca beni neyle döversin?’

Helvacı ‘helva kepçemle’ diye yanıtlamış.

O zaman sümüklü böcek ‘ ben sana varamam, helva kepçene dayanamam’ demiş.

Helvacı boynunu büküp uzaklaşmış.Sümüklü böcek de arkasından bakmış.

Sümüklü böcek artık umudunu yitirmek üzereymiş ki uzaktan bir sıçan görünmüş.Yaklaştığında sümüklü böcek yine seslenmiş:’ ben gelin oldum beni kim alır?’

Sıçan sümüklü böceğin sesini duyunca dikkat kesilmiş ve sormuş ‘ ben sıçanım, bana varır mısın?’

Sümüklü böcek düşünmüş taşınmış ve sıçana demiş ki:’ kızınca beni neyle döversin?’

Sıçan ‘kuyruğumla’ diye yanıtlamış…

Sümüklü böcek ‘ ben sana varırım, kuyruğuna dayanırım’ demiş.

Böylece sümüklü böcek Gülügülistan hanım ile sıçan Sülüsüleyman bey evlenmişler.Birlikte yaşayıp giderlerken padişahın oğlunun düğünü olduğu haberi gelmiş.Sıçan sümüklü böceğe ‘ben düğüne gidiyorum, sen beni evde bekle,ben bir kulağıma pilav bir kulağıma zerde doldurur getiririm sana’ demiş ve çıkıp gitmiş.Aradan epey bir zaman geçmesine rağmen geri dönmemiş, sümüklü böceğin karnı acıkmış, biraz daha beklemiş, sıçan yine gelmeyince evden çıkmış, yollara düşmüş sıçanı aramak için.Yoldan geçen herkese sıçanı sormuş, hiç kimsenin sıçandan haberi yokmuş, ne gören varmış ne de bilen.Padişahın oğlunun düğünü için yoldan atlılar geçiyormuş, hava yağmurluymuş, atların ayakları yumuşak ve ıslak toprağa vurdukça nal izleri küçük çukurlar oluşturmuş, bu çukurlara su dolmuş.Sümüklü böcek Gülügülistan hanım, sıçan Sülüsüleyman beyi ararken o çukurlardan birine düşmüş.Düştüğü yerden geçmekte olan atlılara seslenmiş, ‘atlılar, gülügülistan hanım çukura düştü, sülüsüleyman beye söyleyin gelsin kurtarsın’.Atlılar da geçip giderken duyup herkese söylemişler.Nihayet bu sözler sıçanın kulağına kadar gelmiş.Sıçan bir kulağına pilav bir kulağına zerde doldurup koşup gelmiş, bir de bakmış ki gülügülistan hanım bir çukurun içinde kalmış, çıkamıyor.Elini uzatmış ve seslenmiş ‘ver elini çekeloz’ sümüklü böcek karnı acıktığı için ve sıçan geç kaldığı için kızgınmış, naz yapmış ‘ ben sana küseloz’ demiş.Sıçan bakmış ki sümüklü böceğin durumu kötü ‘ver elini çekeloz’ demiş.Sümüklü böcek yine naz yapmış ‘ ben sana küseloz’ demiş.Üçüncü kez sormuş sıçan ‘ver elini çekeloz’ diye, sümüklü böcek yine inat edip ‘ ben sana küseloz’ deyince sıçan sülüsüleyman beyin sabrı taşmış ve ‘ ben seni tepeloz’deyip, sümüklü böceğin üstüne basmış,çukurda zaten aç,yorgun ve güçsüz düşmüş olan sümüklü böceğin kabuğu kırılmış ve ölmüş.

(inci_evvel zaman masalları'ndan...)

2/1/2008 - sus...

"" Halife, Leylâ'ya dedi ki; " Sen o musun ki Mecnun, senin aşkından perişan oldu ve kendini kaybetti.

   Sen başka güzellerden güzel değilsin." Leylâ, "Sus, çünkü sen Mecnun değilsin" diye cevap verdi.

  Uyanık olan daha ziyade uykudadır.Onun uyanıklığı uykusundan beterdir.""

(Mevlâna_Mesnevi_ I.Cilt)

20/10/2007 - "insâfın o yerde nâmı yok mu?"....

Tardiyye

Hoş geldin eyâ berîd-i cânân

Bahşet bize bir nüvîd-i cânân

Cân olâ fedâ-yı iyd-i cânân

Bî sûd olâ mı ümîd-i cânân

Yârin bize bir selâmı yok mı

Ey Hızr-ı fütâdegân söyle
Bû sırrı edüb iyân söyle
Ol sen bana tercemân söyle
Ketmetme yegân söyle

Gam defterinin tamâmı yok mı

Yârabbi ne intizârdır bû
Geçmez niçe rüzgârdır bû
Hep gussa vu hâr hârdır bû
Duysam ki ne şîve-gârdır bû

Vuslat gibi bir merâmı yok mı

Çıkdım ser-ı dâra hemçü Mansûr
Âvâzem ezân-ı nefha-i sûr
Gam kıldı gülûmı şâh-ı mansûr
Oldum sipeh-î belâya mahsûr

Ol pâdşehin peyâmı yok mı

Kâm aldı bu çerhden gedâlar
Ferdâlara kaldı âşnâlar
Durmaz mı o ahdler vefâlar
Geçmez mi bu etdüğim duâlar

Hal-î dilin intizâmı yok mı

Dil hayret-i gamla lâl kaldı
Galib gibi bî mecâl kaldı
Gönderdiğim arz-ı hal kaldı
El ân bir ihtimâl kaldı

İnsâfın o yerde nâmı yok mı

(Şeyh Galib_ Hüsn ü Aşk_ 1530.-1540.)

(Tardiye)

Hoşgeldin ey sevgilinin habercisi, dostun postacısı, bana sevgiliden bir haber ver.
Can sevgilinin bayramına kurban olsun; sevgiliyi ummam, faydasız olur mu hiç?
Sevgilinin bize bir selamı yok mu?

Ey düşmüşlerin Hızır'ı söyle.Bu sırrı meydana çıkar; sen,
Sevgiliye karşı tercemanım ol da söyle.Gizleme,birer birer söyle;
Gam defterinin sonu yok mu, bitmeyecek mi bu defter?

Mansur gibi dârın yücesine çıktım; Sesim, sûr üfürülüşünün ezanı;
Gam boğazımı şah-mansur haline getirdi.Bela eskeriyle kuşatıldım;
O padişahın selamı yok mu?

Şu felekten,aşağılık kişiler murad aldılar da bildikler, yarınlara kaldı.
O ahitler, o vefa yeminleri durmuyor mu? Bu ettiğim dualar kabul edilmez mi?
Gönül halinin düzeni yok mu?

Gönül gam hayretiyle dilsiz kesildi.Galip gibi mecalsiz kaldı.
Gönderdiğim arzıhale de cevap gelmedi.Şimdi bir tek ihtimal kaldı:
İnsafın o yerde adı yok mu?

5/10/2007 - nihâvendî leyl...

              Canımın acısı dinmiyor, zamanı yadsıyorum.Herşeyi anlatmam elbet mümkün, fakat nasıl? Bilemiyorum.Bu acının bana verildiği anı düşünmeden edemiyorum.Henüz içimde mutsuzlukla soytarıca oynayabilecek güç vardı…Önce yüzüm taşlaştı, sonra kelimelerim…

            Karanlığa uzanıp kalbimin atışını dinliyorum, her gelişi erken olan tatlı ölümü tanıyorum.Henüz yaşıyorum.Bazen insanların dünyasından o kadar tiksiniyorum ve kopuyorum ki kalbimin atışlarını duyduğumda içimden tekrarlıyorum ‘henüz yaşıyorum’… yaşamışlıklarımın altında ezildiğim yetmiyormuş gibi yaşamakta olduğum ve yaşayacağım bilinmez anların da altında kaldığımı hissediyorum.

            Paranoyama hedef belirlemedim hiç. Buna gerek de yoktu zaten…Baş kumpasçı hayat iş başındayken yaşayan herhangi bir organizmaya karşı nasıl bir paranoya geliştirebilirdim ki? Paranoyamı seviyorum.Görünmekten hep korktum. Bu korkuyla dünyanın seyrine daldım, hep tedirgin bir tarafım vardı, hep…hala da var…Güneşin parladığı Saraylı günlerinde ben, kendi gölgemi arkama almaya dikkat ederek dizüstü toprağa oturur, envai çeşit böcekleri izlerdim. Sevilesidir böcek milleti, onca kımıltılarına rağmen toprağa zarar vermezler. Küçücük tümseklere tırmanmak için gösterdikleri çabaları hayretle izlediğimi hatırlıyorum. Çocuk aklımla bu tümsek onların dağı, bu su birikintisi de onların okyanusu derdim. Hatta okyanusa düşenleri usulca kurtarıp, toprağa bıraktığım da olurdu. Sonra pınara giderdim, su doldurmaya, yeşillikler içindeki patikada yürürken dağlara bakardım. Bunlar benim dağlarım, bunlar da bulutlarım… gibi komikliklere takılır giderdim. Beni de bir izleyen var mıydı? Sevgili paranoyamın temelleri böyle atıldı muhtemelen. Benden büyüklerin olabileceğine inanmak, benden küçüklerin olduğuna inanmaktan garip değildi. Hoş, insanların ilimleri, bilimleri de vardı fakat neyi değiştirebiliyorlardı ki.. hem iyidir paranoya, insan ruhundaki tiyatral yaratıcılığı besler, tek kişilik oyunlar daha rahat sergilenir, üstelik başrolü kaptırma kaygın da yoktur…

            Dünyanın seyrine daldım, insanları izlemenin böcekleri izlemekten farkı var mıydı? Böceklerden hiç korkmadım, fakat insanlar beni korkutuyordu.İşte bu yüzden kimi zaman tarih öncesi bir fosil gibi durdum ve onlar gelip geçtiler, gördükleri sadece yüzümdeki taşlaşmış, bir kısmı çatlamış yorgun ifadeydi. Bakmayı bilenler ise yüzümdeki karanlık lekelerini görüp, tanıyabilirlerdi. Aslında hiç saklanmadım. Dut ağacının dibinden ince bir dere geçerdi, isimsiz bir dere… güneşi sularında izlediğim, yonttuğu taşları, akıntısını, sesini  sevdiğim derecik…Nihâvend makamında akardı çoğu kez… ‘ahımı, hicranımı sakladım, gizli tuttum…’ diye…

            Ben kafayı böceklere, sulara ve bilumum şeylere takmışken yaşıtlarım çocukluk yaparlardı, çünkü çocuktular. Çocukken ihtiyardım ben. Ellerime baktığımda hep ihtiyarlık görürdüm, bu düşüncemi dedem kırardı ‘gül kokuyor ellerin’ diyerek…Dede, o gül kokulu ellerle ben neler yaptım…hepsini söylemiyorum sana…belki bir gün…Bugünlerde kendime düştüm. Kayıtsızlığımı özlüyorum için için ya da nihavendî bir derenin peşi sıra kaybolup gitmeyi delice istiyorum.

            Darağacında zamanın ilmiği çabuk küçülür. Saçlarında beyaz zambak kokusuyla sallanırsın...geçmişte küçülür, gelecekte büyürüz, ‘şimdi’ de ise ne halt ettiğimizi hiç birimizin bildiğini sanmıyorum. Hem bana ne, alenen iplemiyorum artık. Eskisi gibi parmak kaldırıp söylemiyorum bildiklerimi…İnadına devirdiğim cümleleri de seviyorum.

            Acımasız bir rediftir tüm kaybedişler. Suretler savrulur, tutunamaz, asıllar ise sırf kendi gizlenmişliklerinde görünmez prangalara vuruludur. Hırçınlık beş para etmez, yalnızlığın kemiğini sadece kemiği olmayan dil kırar. Korkunun zembereğini kurup, yüreğim kirişte beklediğim de oldu benim. Yaz bitti, değişiyor iklim… Bulutlar çatlamaya başladı, aklımın erguvan kısrağı doludizgin….

            Ya Leyl,

            Yüzümü gözlerine sürmeden,

            Geçip gitme içimden.

(inci)

29/9/2007 - sevilmezliğim...

sevilmezliğim

her güzel şeyi acıya ustaca dönüştüren

gömülüyorum kendime

hiç acımadan

kendi derin dipsizliğime

kim tutabilir ki ufuk çizgisinde hüzünlü bir güneşi

batmaktan korkmadan

sevilmezliğim

şimdi bir mevsim değişikliği sonrası nükseden

müzmin bir hastalık benzeri

biliyor musun

teslim olmadığımı

yaşamadığım hiçbir baharın özlemine

başlamak istiyorumdur belki de artık yaşanmamışlığıma

belki acelem vardır kimbilir

eğlenmekten sıkılmışımdır kendimle

belki bu yüzdendir hayatı zorlayışım durmadan

kimbilir

boşluk

sadece benimle dolar mı

üstümde yaralı bir kabukla yürümeye çalıştığım uzun yolda

ne zaman

gülümseyecek yeni şeyler bulabilirim

ne zaman

fark edebilirim masum gün doğumlarının tatlı ışıklarını

kimbilir

sevilmezliğim

şimdi zorla alınan bir nefes gibi dudaklarımda

alsam az

bıraksam çok

biliyor musun

yalnızca bir anın bazen bütün kelimelere karşı koyabildiğini

biliyor musun

çoğu zaman ağlamamak için gülümsediğimi

yitirdiğim bütün güzel şeylerin kimi zaman

acımasız bir resmi geçitle yüreğimi çiğneyip geçtiğini

bazen kendimi başka bir kalıba döküp

hüzünlerin hükümdarlığına soyunduğumu

erguvan bir kısrağın başıboş koşusunu izleyip

nefesimi tuttuğumu biliyor musun

ve o kısrağın sabah yağmurlarıyla ıslanmış toprakta bıraktığı

derin izlere darmadağın dokunduğumu

iz bırakmadan geçtiğini sandığın bütün yolları düşün

söylemediğin bütün kelimeleri

kırılgan bir yürekten ısrarla gizlenen

hırçın dudaklarının kıyısına vurmuş bütün gülümsemeleri

hepsi ne kadar da yakışıyor sana

sevilmezliğim

sadece senden arta kalan

korkup da bakamadığın bütün aynaları düşün

kim tutabilir ki yüreğimi avuçlarında

yanmaktan korkmadan

(inci)

27/8/2007 - emare...

karşılığı olmayan bir zamanda sevdim seni

gözlerinde karaya vurdu tüm hüzünlerim

hiç eksilmedi yüreğimde tadın

aşkına dair sevimli bir gevezelik

hiç bırakmadı yakamı

yaldızlı ve büyük sözler yazamadım sana

karanlığımda söylediğim her söz

yüreğime çarpıp dağılan

silik bir yakarıştan öte değildi

karşılığı olmayan bir zamanda sevdim seni

ölümcül bir çöldeki ilk hayat belirtisiydin

ve aldatıcı kumdaki en dürüst kumtanesi

bir kez boyun eğdim aşka ben

masalsı gökyüzünde

karanlık yüzünü gösterirken ay

susuzluğu tanıdım derin bir denizde

şerefe kadeh bile kaldırmadım

teninden süzülen aşkın şarabı için

fakat sarhoşluğum hiç geçmedi

karşılığı olmayan bir zamanda sevdim seni

kesinlikle gitmeliyim biliyorum

kuzeyde bir yere

ya da gözlerine   

(inci)