04/06/2006

      CEMBER

  Gri ve ruzgarli bir gun. Yuruyorum, yalniz.

Ruzgar saclarimi ucuruyor oradan oraya, yuruyorum. Dusunuyorum.

Insanlar, insanlar, bebekler, bebek arabalari ve ben

Niye buradayim, nasil geldim buraya, neden?

Elime gecen ne, gecmeyen ne?

Uzun bir yolculuk ve kendini unutmuslukla geldim. Evet dogru, belki de buradan baslamaliyim.

Deliriyordum, oluyordum, bitiyordum. Korkak olmasaydim daha erken bitecekti yasamim. O dereceydi yani.

Bir yok olus, bir ne ve nerede oldugunu bilememe, ne olacak kaygisi ve panik ataklar.

Uzun sure kendimi toparlayamadim. Belki 5 aydir buradayim ama yeni gelmis gibiyim. Nekahat donemindeki bir hasta gibiyim fena bir hastaliktan guc bela kurtulan.

Nasil bir tesaduf ve sansla buraya geldim ve simdi ne yapiyorum.

Dusunuyorum. Olanlari, kalanlari, benden gidenleri, bana gelecekleri.

Anlamaya calisiyorum yargilamadan, didiklemeden. Biriken ofkemin seyrelmesini bekliyorum.

Anlamak. Belki de kelime bu.

Bu, insanlari kabullenmemi sagliyor. O oyle, bu da boyle. Her insan baska bir alem ve ben ne kadar ofkelensem de onlar degismeyecek. Belki de en iyisi anlamak ve Kabul etmek.

Susmak. Beynimi susturmak.

Uyurken bile binbir cesit ruya ile uyuyamayan beynimi susturmak.

Neden, niye, sonuc?

Sonuc mu? Yok oyle birsey.

Son-uc. Neyin sonu neyin ucu.

Birsey biterken birsey basliyor ha!

Son-uc ha!

Yalan!

Ne biten var ne baslayan.

Birbirine gecmis cemberler birbirlerinin carklarini donduruyorlar sadece.

Olan bu.

Duz bir hat yok ki sonuc olsun.

Daireler var hizla donen.

Mutluluk mu?

Kime bagli, neye bagli, niye ille de mutluluk sonra?

Ya da birseye mi bagli mutluluk?

“su olursa cok mutlu olucam!”

Yalan!

Vallahi de yalan, billahi de yalan.

Dusunuyorum

Yuruyorum

Yalniz

Sessiz ve suskun

Ruzgar saclarimda geziyor

Kaldirim aralarinda sigara izmaritleri

Unutulmus su sisesi

Gri duvarlar

Yalniz banklar, kimsesiz

Ruzgar diyorum,

Ruzgar! 

Basimi donduruyor.

Diyorum!

Dunyada bir nokta

O noktada bir ben

Bende deli ruzgarlar

Selamlar

Selamlar